Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Η πρώτη ανατολή..

Ξημερώνει κι η μορφή σου είναι εκεί,
πάνω απ' τα κύματα, αγέρι κι ουρανός,
πάνω απ' τη θάλασσα το πελαγίσιο φως,
πάνω απ' το μακρινό της μέρας μου ταξίδι.
Eίσαι εκεί για πάντα, η πρώτη ανατολή.

Στο μπαλκόνι δυο φλυτζάνια κι ο καφές,
δυο καρέκλες αδειανές και μια φωνή,
της ελπίδας που αγρυπνά η προσμονή,
να γεμίσεις της αγάπης το ποτήρι.
Nα 'σαι συ για πάντα η παντοτινή.

Ξημερώνει κι η μορφή σου είναι εκεί,
πάνω απ' τη λέξη μου εικόνα και μιλιά,
πάνω απ' τη σκέψη μου ο πόθος κι η φωτιά,
πάνω απ' το είναι μου το είναι που σ' ανήκει.
Kι είσαι εκεί για πάντα, η πρώτη ανατολή.

Στέλλα Πετρίδου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου