Στέλλα Πετρίδου: Συμμετοχή στον τόμο "Ανθολόγιο Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου 2025"

Φλόγα

Πίσω απ’ τη σιωπή υπάρχει ακόμα.
Επιμένει.
Υπομένει.
Αντιστέκεται.
Πολεμά.
Βουβή κραυγή στο πουθενά.
Ελευθερία!
Ο θάνατος δεν είναι ευκαιρία.
Απ’ τα δεσμά της λήθης
δραπετεύει
ξανά και ξανά.
Διαπερνά τα κενά.
Αψηφά τον κίνδυνο της ήττας.
Ρισκάρει μ’ ανοιγμένα τα φτερά.
Τρανή ευχή στα φανερά,
για να κερδίσει ανδρειωμένα
–Ω! Τιμή σ’ αυτόν
που πίσω το βήμα του
ποτέ δεν κάνει!–
άξια
παντοτινά
την πληγωμένη της ανάμνηση.

Νύχτα

Νύχτα είσαι εδώ κι όλα ξυπνούν,
λέξεις κραυγές, σκέψεις αργές.
Σβήνει το φως. Φέγγει ο λυγμός.
Μάτια υγρά. Χείλη νεκρά.
Όχι κι αν πω, ψέμα θα πω.
Πίσω η ζωή. Μπρος η φυγή.
Στάση ο νους. Φταίω, μ’ ακούς;
Μα ’ναι πια αργά. Άδεια η καρδιά.
Στάσου! Πού πας; Φεύγεις, σκορπάς.
Ζάλη η αυγή. Πόνος κι οργή.
Πριν σ’ αρνηθώ, τάμα θα ’ρθω
μ’ όρκους φιλιά. Μαύρη αγκαλιά.
Νύχτα μου, εδώ! Κι όλα ξυπνούν,
λέξεις κραυγές, σκέψεις αργές.
Σβήνει το φως κι όλα είναι αλλιώς.
Μάτια υγρά, μα ζουν ξανά.

Η συνθήκη

Μακριά η συνθήκη. Σχετικό γκρίζο η πράξη.
Η καρδιά μονάχα ξέρει το γιατί και το τάχα.
Κι αν τον νου βασανίζει τσακισμένο σημάδι
στο σεντούκι της μνήμης μια φορά και για πάντα,
λυγισμένο κατάρτι αντοχής το ορίζει,
μια συνήθεια του πόνου πριν το τέλος κριθεί.
Μες στο μάταιο η λαχτάρα φλογερό αποκούμπι
σαν ελπίδα που στέκει φάρμακο στην ψυχή,
αναμνήσεις να ενώσει πριν το αίμα παγώσει,
το κοντά να φροντίσει τη μεγάλη πληγή.
Μοιρασμένο στα χρόνια. Αχ, πώς πέρασαν τόσα!
Θα το βρουν κι άλλα τόσα, μα η πίστη μετράει.
Κι αφού ζει μεγαλεία, θράσος κόντρα στη λήθη,
η αγάπη κερδίζει κι η χαρά της ανθεί.
Μακριά η συνθήκη. Σχετικό γκρίζο η πράξη.
Η καρδιά μονάχα ξέρει. Το κοντά βαθιά της ζει.

Όνειρα

Κι αν δεν μπορούν τα όνειρα να σμίξουν τα όνειρά μας,
τα δυο φτερά μας οι ματιές που όλα τα ξεχνούν.
Μ’ αλίμονο στις ενοχές που ζουν ανάμεσά μας
και φρένο βάζουν στις καρδιές που ξέρουν ν’ αγαπούν.
Αχ, όνειρα, όνειρα, σμίξτε τα όνειρά μας πάλι!
Όνειρα, όνειρα, κι όπου ψηλά η καρδιά μας βγάλει!

Του έρωτα τις Κυριακές ποιος έρωτας τις κλέβει;
Ποια ζάλη που ’γινε πληγή μακριά του και θρηνεί;
Φιλί να δώσει της ζωής, φαρμάκι μη γυρεύει
κι απ’ την αρχή να γεννηθεί αγάπη αληθινή.
Αχ, έρωτα, έρωτα, φέρε τον έρωτά μας πάλι!
Έρωτα, έρωτα, κι όπου μακριά η ζωή μας βγάλει!