Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Επιμονή..

Κι ύστερα ρώτησα την ψυχή μου,
«γιατί πονάς όταν ανοίγεσαι;
Δεν ανασαίνεις στην αλήθεια,
δε χαλαρώνεις όταν αφήνεσαι;»

 Ελευθερία μοιάζει η φυγή
κι ο νους γυμνός που ταξιδεύει,
που παίρνει σάρκα στη σιωπή
κι όπου πατά, η γη χορεύει.

Κι ύστερα άγγιξα την ψυχή μου
κι εκείνη τρόμαξε κι έκανε πίσω
κι ούτε που ανάσανε από το φόβο.
Χάρη μου ζήτησε να την αφήσω.

Σε μια γωνιά μαρτυρική,
που η παγωνιά του νου θολώνει,
στέκεται μόνη, σκυθρωπή
κι απ’ την ορφάνια της κρυώνει.

Μα αν έτσι κλείδωσε η ψυχή μου
κι έμεινε μόνη, τι να ρωτήσω,
«αμπαρωμένη, γιατί μου κρύβεσαι;»
αφού μου ζήτησε να την αφήσω.

Βράδυ, σκοτάδι κι η ερημιά
με ένα καιρό βαρύ και ξένο,
δάκρυ ο πόνος της αργοκυλά
σαν ένα σύννεφο παρατημένο.

Νερό και χώμα σκορπά η ζωή,
μα η ομορφιά πάντα επιμένει,
κι είναι τα μάτια της η αφορμή
που η αλήθεια της δεν πάει χαμένη.

Σκύβω μπροστά της, «Ψυχή μου, κράτα!
Κι ας μου πληγώνεσαι, βαθιά αγάπα!»

Το ποίημα "Επιμονή" απέσπασε τιμητική διάκριση στο 12ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος - Ποίησης της λογοτεχνικής - συγγραφικής ομάδας "Ιδεόπνοον", Αθήνα, 30 Ιουνίου 2017.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου